ആ..(വട്ടായോന്നൊരു തോന്നല്‍)

മലയാളം ഒന്നു ശരിക്കും പടിക്കണം.. എന്താ ഒരു വഴി? ബ്ലോഗ്ഗുകള്‍ വായിച്ച് വായിച്ച് അറിയാവുന്ന മലയാളം കൂടി മറന്നുന്നാ അമ്മയുടെ പക്ഷം. ആര് കണ്ടു? മലയാള ദൈവങ്ങളെ, പൂജെക്ക് ഞാന്‍ റെഡി, ഒന്നു പ്രസാദിക്കൂ പ്ലീസ്സ്..

The Shades of “Liberation”

Islam has always fascinated me. When I was little, I found the muezzin’s calls from the mosque near my house beautiful. I loved to just sit outside, close my eyes and listen. As I grew up, Islam had other significances. Islam was my friend, who happened to have ‘Osama’ as a part of his name and you can imagine the discrimination he has faced. Beat up by mobs, spit at and completely humiliated, he left America last year. Islam was my Hindu friend who found out that she was actually adopted from a Muslim family. She cried more because she had Muslim roots than because she was adopted. I slapped her across the face. My best friend. The poor girl. Islam was the most misstated in that ridiculous History curriculum  I wrote of earlier.  Islam is my friends from Pakistan, Sudan, Iran, Qatar, Bahrain and the list goes on. And of course I have Indian friends from all different religions.  So what’s my point? That Islam didn’t make my first friend a bad person, he endured more than any human being could have and he still didn’t let go of his faith. Islamic roots didn’t hurt that Hindu friend, whose doing fine now and is actually thinking of converting to Islam. And those friends I have, there’s absolutely nothing wrong with them. Yea, I just felt the need to affirm their normalness.

I go to the mall once in a while with my friends. We’d be a group of girls just walking in the mall, sometimes loud and sometimes quiet, but no matter our mood or our noise level, we always seem to attract unwanted attraction. “Hey beautiful!” men, or perhaps I should call them boys, would yell and crowd around us, “Wanna come over tonight? I have a king.”

As he lay sleeping..

So another man passed away recently. It was a famous incident perhaps you’ve heard about it; a rich businessman crashed his plane into a river, killing himself and his young son. I don’t really know the family (yet again) But I have a friend who does. She wrote them a poem, for the sake of the kids.

My father is sleeping

on the bare wooden floor.

He hasn’t woken up though

we have visitors today.

Lots of them sit around my father;

their backs to the open door.

Why, I thought, did my father go to sleep

on this bare wooden floor

as his bed lies inside,

waiting for him?

Then I realized the shocking truth

and my eyes filled with tears.

I wailed and ran to a corner,

trying not to cry.

First Page, Sanity & a Debate SVP

Okay, my blog deserves a more happy new post. I haven’t visited it in a WHILE and just realized how ridiculously emo it looks. So for the sake of proving my sanity at least, let me update. School’s almost over (thank God!). Lots and lots of exams this year: school, states, standardized, younameit. I have been more focused on drawing this year. That’s the first. I’m working on a new motif now but I’m not sure whether I should release it here or under my real name so that I can get some real appreciation.. haha, the 21st century teen’s confusions. I am traveling this summer to a land far far away. A few days with true friends. And, family… I can’t wait to fly away. A year can never pass too quickly. I am going to be one of those old ladies in a little wooden house, alone but for a dozen cats with no one else to call her own. That would be a great future, except I’m allergic to cats. So birds perhaps? or bunnies? or monkeys? or lambs? or genetically-engineered non-allergenic pets? Perhaps..

And currently, I am questioning everything around me. Everything I was taught and grew up with. My religion. My culture. My so-called morals. There’s only one world, you see, and I want definite answers. And those are almost impossible to find. So, to the philosophers out there, to the religious ones in the world, to the pious ones, to the truly moralistic ones, I have a question. Argue evolution vs. creationism. And argue why there has to be God. I know this has been done and redone, and is a constant topic in the world of debates. But to retain my bit of the story, please explain. For the sake of my grandmother holding my hands together and teaching me how to say a million and half prayers, for the sake of her sari thumbu that I clutched tightly as I entered the million and half churches of my childhood, for the songs, the choirs, the speeches, the essays, the youth groups, the basin of most of my childhood talents, argue.

I want to die and yet I want to live at the same time. Mine was a cursed birth, I was hated even before I was born. I ruined my mother’s professional life.. eh bad timing on my part, I guess. And that hatred has only increased now. She hates me yet she’s so skilled at being the perfect mother in society. In the walls of our house, her manner changes. Every thing I do is wrong. unacceptable. How can you be born as my daughter? yea.. that’s my question too.

Sometimes, like right now, I just want to end it all. But then again, I don’t. I want knowledge and success. And art and literature. And science and religion. And the phiilosophies of the world. I want to paint at least one spot on this world’s grand kaleidoscope before I draw the curtains. For that, I’ll live. For that, I’ll vent on a random blog under a random name with only my keyboard as my sword and the tears as my sheild. I will go on. And no one in the outside world will ever know.

 

If the stories are true.. and babies truly sit on God’s lap and choose their parents. Why, God, did I choose people who didn’t want me?
I guess I always want challenges.

എതൊ ഒരു കഥ- ഭാഗം 1

മഴ. പിന്നെം പിന്നെം ഈ പൊട്ട മഴ. എന്താ സൂര്യനുപൊലും ഈ സ്ഥലത്തെ ഇത്ര വെറുപാണോ? ഞാന്‍ മടിച്ച് മടിച്ച് എഴുന്നെറ്റു. ഇന്നും ദൈവമേ ഇന്നലത്തെ പൊലെയാവല്ലെ. ഒരു നല്ല ദിവസം ആവണേ. ഹഫ്.. ഞാന്‍ എന്താ ഈ പറയണേ, ഇവിടെ നല്ല ദിവസമോ? ചാന്‍സേയില്ല. ഇന്നും ഇന്നലെയെ പൊലെ. അത് അതിന്റെ ഇന്നലത്തെ പൊലെ. നാളെയും ഇതു തന്നെയാ സ്തിതി. ദൈവമേ, ഞാന്‍ നിന്നെ എന്നും വിളിചിട്ടും നീ എന്താ എന്നൊടൊന്നും പറയാത്തത്? നിനക്കും ഉണ്ടാവുമോ അഫ്ര്‍മറ്റിവ് ആക്ശന്‍? ഹംഫ്… എനിക്ക് തന്നെ ചിരി വരുന്നു എന്റെ തൊട്ട്സ്സ് കേട്ടിട്ട്. ആയ്യൊ! ഇന്നും ലേറ്റ്! പേട്ടന്ന് കുളിചു. ട്രെസ്സ് ചെയ്തു. രണ്ടു കഷണം ബ്രെടും കഴിചു. എന്നത്തെയും പൊലെ ഇന്നും എന്റെ ദിവസം ആരംബിചു.

പണ്ടേ, ഓര്‍മ വച്ച നാളുമുതലെ അമ്മൂമ്മ പറയുവായിരുന്നു നമ്മുടെ നാടാണ് എപ്പൊഴും നമ്മുക്ക് ജീവിക്കാന്‍ നല്ലതെന്ന്. പക്ഷെ അപ്പൊഴെക്കും അച്ഛന്‍ ദുബായിലെക്ക് പൊയി, പിന്നീടുടനെ അമ്മ സൌത്ത് ആഫ്രിക്ക്യയിലേക്കം. എനിക്കൊ… നാട്ടിലെ ബൊര്‍ഡിങ്ങില്‍ നിന്ന് എങ്ങനെയെങ്കിലും പ്ലസ്സ് റ്റൂ കഴിയണം, നാടുവിടണം. അതു മാത്രെമെയുളായിരുന്നു ചിന്ത. എല്ലാ മാസവും അമ്മൂമ്മയുടെ വീടിന്റെ മുറ്റ്ത്ത് രണ്ട് കവറുകള്‍ വരും. ഒന്ന് അമ്മയില്‍ നിന്ന്, ഒന്ന് അച്ഛന്റെ വക.

Ch 1: Explorations and Observations

“What did I do to deserve this?” Eraa screamed, his eyes overflowing with tears. Poor Eraa. Yesterday, the happiest 17 year-old in the world; today, an orphan, without a place to go. Yesterday, a rising student; today a branded terrorist.

I looked helplessly at the writhing figure in front of me. What could I do? I was a mere volunteer. Though for whom, I wasn’t yet so sure. It is The Empire’s new program, to ‘educate’ the young Americana citizens on how amazingly They’re handling everything in the Middle East also known as the best brainwashing technique known to mankind. There are seven of us, new-age teens, the “chosen ones” sent across the seas. Our assignments are simple enough; it ’s the ideas behind them that seem complicated. We hang around the camp each day, take videos and write journals about the things we see. They selectively choose some of these to publish as the “true life entries from our teen ambassadors.” For records sake, none of mine has been published yet, nor will they ever be. Our supervisor, the second highest military officer in the royal forces, has warned me twice already to write things that suited Them and to take videos that only justified Their side. Of course, he didn’t quite put it that way. After all, we are necessary for Them to rope in more people to this place. We’re not allowed to interfere. Not even allowed to talk to the prisoners. But we can observe them. Silently. And write the so-called truth. Scientists and explorers, armed with blindfolds on our eyes.

Vishu Thoughts

“Anju! Come!” Sharmi clutched my hand tightly as we walked together with our eyes closed. It was Vishu. Vaithili miss, Sharmi’s mom had prepared a kani* for us.

“I’m not even Hindu!” I whispered in her ear, afraid that I’d be making some sort of grave mistake by seeing statues of Vishnu and Krishna in the morning. After all, aren’t these rituals all holy?

“So..?”

Obviously she didn’t get my point. Sharmi. My best friend. And this, my first memorable Vishu in second grade in the BestPlaceInTheWorld, my version of Kansas, of Eden, of Utopia.

Here, that day, I learned that you don’t have to be Hindu to celebrate Vishu. To wake up seeing a kani* or to get a kaineettam**. To make a symbolic journey from darkness into light. Here, I learned to believe in myself and my goals. Here, I learned to trust people and truly celebrate their differences. Here, I learned unity, truth and righteousness. Here, I strived to be the epitome of perfection. And most of all, here, I was me and I was comfortable. I celebrated, cried, laughed, dreamed, leaped.. and perhaps, even fell but always with a hope of getting back up. Perhaps it was the age but leave me to convince myself that it was all the place.

പ്രെമം എന്നൊരു തമാശ

പ്രണയും. ആ വാക്കും ഞാനും തമ്മില്‍ പ്രത്യേകിചൊരു ബന്ധവും ഇല്ല.

കുറച്ചു Rewind അടിക്കാം നമ്മുക്ക്, അതായത് ഒരു രണ്ടാം ക്ലാസ്സിലെക്ക്. അന്ന് Neil എന്നൊരു കൊച്ചുണ്ടായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ സ്കൂളില്‍. ഞാന്‍ ഒരു ബോര്‍ടിങ്ങ് സ്കൂളിലാ പഠിചത്. അവിടെ ഞങ്ങളുടെ ഹോസ്റ്റെലിലെ പ്രധാന ഹീറൊ ഇവനായിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ രണ്ടു പേരും ക്ലാസ്സ് ലീടര്‍സ്സായിരുന്നു പക്ഷെ ഞാന്‍ മാത്രമെ പ്രീഫെക്ക് റ്റായുള്ളു. പാവം. അവനും ക്ലാസ്സ് ലീടറാണെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പൊള്‍ മുതല്‍ അവന്റെ വിശെഷം അറിയാന്‍ എല്ലാവരും എന്റെ അടുത്തായിരുന്നു വരുന്നത്. അഹ് എന്തു ദെഷ്യമായിരുന്നു എനിക്ക് ഈ ചൊദ്യൊത്തര റൌണ്ട്. അവന് ബ്രിട്ട്ണീ സ്പീയര്‍സ്സിനെയാണൊ ഐശ്വര്യായെയാണൊ കൂടുതല്‍ ഇഷ്ടം? ജീന്‍സ്സൊ അതൊ പാവടെയൊ? ദൈവമെ! ഇല്ല, ദൈവതിനുപൊലും അവരുടെ ചൊദ്യങ്ങള്‍ കേട്ടാല്‍ വട്ടു പിടിക്കും. പൊട്ട പെണ്‍പിള്ളെര്‍; അവര്‍ക്കറിയാമൊ ഞാന്‍ പുച്ഛത്തൊടെ മാത്രം നൊക്കുന്നയാളെ എനിക്ക് ഒത്തിരി ഇഷ്ടാമാണെന്ന്. അന്ന് എനിക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു. അവനെ കുറിച്ച് കുറചൊര്‍മകള്‍ മാത്രമെയുള്ളു ഇപ്പൊള്‍. ആ ഹിന്ദിക്കാരന്‍ ലണ്ട്ണ്‍ പയന്‍സ്സിനെ ഒര്‍ക്കാന്‍ ഒരുപിടി തമാശകള്‍.

മഴയുടെ താളം..

I don’t know why but recently, I’ve been quite smitten with Malayalam. So here’s my modest attempt at transliterating the manglish thing I wrote before into Malayalam. It would be really helpful if you can point out spelling errors, please. I have a lot of trouble distinguishing which ’sha’ or ‘da’ to use and so on..

കള്ളന്‍ കൊളമ്പസ്സ്

പുറത്ത് മഴ പതിയെചാരുകെയാണ്. രിം ജിം രിംജിം രിംജിം, ആ പാട്ട് വീണ്ടും മനസ്സില്‍ പാടാന്‍ തുറങ്ങി. ഈ ഐടിയ സ്റ്റാര്‍ സിങ്ങറിന്റെ ഒരു കാര്യം! അന്ന് ശരത്ത് ഈ പാട്ട് പാടിയെ പിന്നെ എല്ലാ മഴയില്ലും അതിന്റെ താളം, എല്ലാ മഴതുള്ളിക്കും അതെ ശബ്ദം. ഞാന്‍ ഇവിടെയുള്ള ഇരുപത്തിയെട്ട് ദിവസങ്ങളില്‍ ഇരുപത്തിയാറില്ലും ഈ നശിച്ച മഴയായിരുന്നു. ദെഷ്യമായിരുന്നു എനിക്ക്. എന്താ ഞാന്‍ വരുമ്പൊള്‍ മാത്രം ഇങ്ങനെ? എന്റെ കൂട്ടുകാരുടെ വെകേശന്‍സ്സ് എന്തു രസമാ.. ഊട്ടിയും, കൊടൈകനാലും, കന്യാ കുമാരിയും, വീഗാ ലാണ്ടും! എനിക്കൊ? ഈ വീടും, ഇതിനൊട് ചേര്‍ന്നുള്ള എന്റെ അപ്പചെന്റെ ക്ലാസ്സ്-റൂമും. ഈ മഴയെ ഞാന്‍ ശപിച്ചിരുന്നു. പക്ഷെ, ഇന്ന് ഈ ഇരുപതിയെട്ടാം ദിവസത്തില്‍, ഈ മഴ നില്‍ക്കരുതെ എന്നാ എന്റെ പ്രാര്‍ഥന. ഇവുടത്തെ മഴ എന്തു രസമാ! അവിടത്തെ പൊലെയുള്ള ഒരുറക്കം തൂങ്ങി മഴയല്ല ഇതു, പകരം ഒരുപാട് ഊര്‍ജ്ജമുള്ള, നൂറായിരം കഥകള്‍ പറയുന്ന, ഒരു കലാകാരന്റെ നിറങ്ങളെകാല്‍ നല്ലവണ്ണം ഭൂമിക്ക് നിറം കൊടുക്കുന്ന ഈ മഴ.. ഹാ എപ്പൊഴും ഇങ്ങനെയായിരുന്നെങ്കില്‍!

Jai ho!

Congratulations to A.R. Rahman and Resul Pookkutty! Quite well-deserved Oscars for both of them. As for Rahman, he really deserved an Oscar for his first film, Roja, and so, this is quite late. And neither Jai ho nor any of the songs from Slumdog Millionaire can be considered his best work compared to his other 135 soundtracks. But then again, as they say, it doesn’t matter where the runs come from; better late that never for him. And for Pookutty, what a true honor for a Malayalee, for a child among eight from rural Kerala to grab an Academy Award! An inspiration to many, I’m sure.

The only thing that I wasn’t so pleased about was the movie itself. I went to see it after my friends raved about how amazing it was. Spectacular. I saw. Came out. And thought, okay. It was good, of course well worth it’s eight Oscars, but not quite spectacular. A three-hour Bollywood movie squished into 120 minutes. I felt like something was lacking. But more than that, what annoyed me was that every possible stereotype about India and about Mumbai were incorporated. The director took great liberties in distorting reality with perhaps a bit of imagination. If America was a truly cosmopolitan nation, fully understanding of the global world, I wouldn’t worry because I know they will see it as one part of India. But as of now, America isn’t that. And so, movies like these only strengthen stereotypes. Only poverty. Only slums. Only illiteracy. Only unsanitary conditions. Only India. It was a good movie but I only wish it showed a bit of the other side too.

Congrats ARR, Congrats Pookutty! And most of all, congrats Mumbai! Hope these sons of yours at least relieved a bit of pain from 26/11. They truly showed that talent has no boundaries and nature knows no borders. What a proud moment!

Note: Btw, loved how Rahman added “Ella Pugallum Iraivanukke” in his speech. So talented yet so humble!

An Ignorant Teen’s Response to the Rise of Modern Fascism

The Rise of Fascism in Modern India

“There’s something pitiable about a people that constantly bemoans its leaders. If they’ve let us down, it’s only because we’ve allowed them to. It could be argued that civil society has failed its leaders as much as leaders have failed civil society. We have to accept that there is a dangerous, systemic flaw in our parliamentary democracy that politicians will exploit. ” – Arundhati Roy, The Algebra of Infinite Injustice.

Today, Indian politics often seems to be just another topic to joke about at the dinner table. Something for the Eastern world to laugh at and the Western world to stare at, utterly confused. If an outsider is looking for anything else to be confused about in India (other than of course the religious hypocrisy and the various vernaculars), he can find it in politics. For me, as an outsider-insider Indian looking at my own nation from half way across the world.. you can only imagine my confusion.

എന്റെ സങ്കടം

എനിക്ക് ഇപ്പോള്‍ ജീവിക്കാന്‍ തന്നെ തോന്നുന്നില്ല.  എനിക്ക് ദേഷ്യമാ ഈ സംസ്കാരത്തോട്‌,  ഈ സമൂഹത്തോട്. പെണ്ണിനെ ആണിനെ കാല്‍ താഴുന്നു കാണുന്ന ഈ മനോവികാസത്തോട്  എനിക്ക് വെറുപ്പാണ്.

ഇന്നു നടന്നത് ഒരിക്കലും നടക്കാന്‍ പാടില്ലായിരുന്നു. അതിന്റെ കാരണം പക്ഷെ ആണ്‍ മാത്രമല്ലായിരുന്നു. ദൈവമേ, എന്നെ ഒരിക്കലും ഇങ്ങനെ ആക്കല്ലേ.  എനിക്ക് വേണ്ട ഈ ജീവിതം. എല്ലാമലയാളീ ആണിനും ഭാര്യയെ അടികാനുള്ള അതികാരമുണ്ടെങ്കില്‍ എനിക്കവണ്ട ആ ഭാര്യ.  ഒരടിമയാവാന്‍ എനിക്കാവില്ല. വേണ്ട എനിക്ക് അങ്ങനൊരു ജീവിതമോ ഭര്‍ത്താവിനെയോ.

ഒരിക്കല്‍,  എനിക്ക് അഞ്ജുവയസ്സായിരുന്നപോള്‍ ഞാന്‍ കണ്ണടക്കാതെ ഒരു രാത്രി മുഴുവന്‍ ഇരുന്നിരുന്നു, എന്റെ അമ്മയെത്തനെ നോക്കിക്കൊണ്ട്‌. അച്ഛന്‍ തീവച്ചു കത്തിക്കും എന്നവാക്കുകള്‍ മാത്രമെ എന്റെ കുഞ്ഞു മനസ്സില്‍ ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തുള്ളു. പേടിച്ചു വിറച്ചു ഞാന്‍ ആ മുറിയുടെ കോണില്‍ ഇരുന്ന്‌ ആ രാത്രി മുഴുവന്‍ തീയുടെ ലക്ഷണങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി നോക്കി. അതായിരുന്നു എന്റെ ആദ്യത്തെ ഓര്‍മ.

പക്ഷെ എന്റമ്മയും ഒട്ടും മോശമല്ല.  ഓരോ വാക്കില്ലും മനഃപൂര്‍വം അച്ഛനെ പിന്നെയും പിന്നെയും പ്രകൊപിക്കും. ശെരിക്കും മനഃപൂര്‍വം; ഇതില്‍ അവര്‍ക്ക്‌  കിട്ടുന്ന ഗുണം എന്താണെന്ന് ഇന്നും  എനിക്ക് മനസ്സിലാവുന്നില്ല. അടികിട്ടും എന്നറിഞ്ഞിട്ടും പിന്നെയും പിന്നെയും.. ആ ഫിലോസോഫി… എന്താ അങ്ങനെ?

ഇന്നോരുപാടു കൂടിപോയി രണ്ടുപേരുടെയും ഈ പെര്‍ഫോര്‍മന്‍സ്. അയ്യല്കാര്‍ ശബ്ദം കേട്ടിട്ടു പോലീസിനെ വിളിച്ചു. അവര്‍വന്നു ചോദിച്ചപോള്‍ ശെരിക്കും നാണംക്കെട്ടു; ദേഷ്യവും സങ്കടവും എല്ലാം. അവര്‍ അമ്മയെ അടിച്ചോ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ കള്ളം പറയണ്ടേ വന്നു. ഫെമിനിസം എന്നും ആന്റി-ടോമെസ്റിക് വയലന്‍സ്സ് എന്നും പറഞ്ഞുനടന്ന ഞാന്‍. അവസാനം ഞാനും ഒരു വെറും ധ്വജികന്‍.

ഇതാണോ നമ്മുടെ സംസ്കാരം? ആണെങ്കില്‍ ഇതിന്റെ സൌഭാഗ്യങ്ങള്‍  എനിക്ക് വേണ്ട.

ഞാന്‍ ഇവിടെ എഴുതിയതോന്നിനും നടന്നതിന്റെ ഒരു പകുതി ശക്തിപോലും ഇല്ല. നിങ്ങള്ക്ക് തോന്നിയേക്കാം ചില്ലപോള്‍ ഇതൊരു കൊച്ചുകാര്യമാണെന്നും ഞാന്‍ ഇതിനെ വലാതെ exaggerate- ചെയ്യുവാണെന്നും പക്ഷെ സത്യത്തില്‍ ഇതിലെക്കാലും കൂടുതലാണ്. അതെഴുതാന്‍ പോലും എനിക്കാവില്ല, കാരണം കൊച്ചിലെ മുതല്‍ ആരോടും പറയാതിരിക്കാന്‍ ഞാന്‍ പഠിച്ചു. വീട്ടില്‍ നടക്കുന്നത് വീട്ടിനകത്. അതായിരുന്നു മന്ത്രം. പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍ ഇതൊക്കെ ആരോടെങ്കിലും പറയാന്‍ പറ്റുമെങ്കില്‍  എന്ന് ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അന്നാല്‍ അത്രേം നല്ലൊരു സുഹൃത് എനിക്കില്ലതാനും. ആരോടെന്കില്ലും പറഞ്ഞാല്‍ അബ്യുസിനു അറസ്റ്റ് ചെയ്തിട്ടു ഉള്ള സമാധാനവും കൂടെ കള്ളയും. ഇല്ല. എനിക്കിനി ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ കഴിയില്ല.

Campus Thoughts

Just a random casual post…

Here I am today at one of America’s top forty universities. No, I haven’t gotten here yet. Just an unofficial visit by a privileged daughter of one of its faculty. I am here in this beautiful library, which will take me my entire lifetime to completely explore. Spanning over four floors and a billion shelves, there are more books here than I ever thought existed in this world. Classics and contemporary alike. Not to mention a world-class café, various lounges, media room with surround system and hundreds of computers. The concrete walls are jeweled with contemporary art while the floors have dazzling abstract carpets. Yes, I am in love. But then again, perhaps I’m in awe only because I don’t know much about libraries. Or for that matter, universities. Perhaps my fascination is more in the sheer extravagance than in the idea. So be it.

Justice will be Served

Is American blood really special? Sweeter, perhaps? Does it have more color than that of a deprived non-citizen? Why then do we count only attacks on America? Why do we find it so easy to ignore its offenses? The thousands it constantly continues to kill. The hundreds who ‘disappear’ from the face of the earth. Just like that. How many has the U.S killed in retaliation for 9/11? How many innocent lives have been lost for this false idea of revenge?

Imagine a hot day. Sunny perhaps, with just the right amount of wind. You are walking home quite happily today. After all, exams will end tomorrow and in another month… the long awaited graduation! Finally, you will have your degree. Finally, you can enter the real world. Suddenly, as you are walking, a group of men surrounds you. They ask you for your name. You answer, a little confused and a little more, scared. They order you to come with them; and when you open your mouth to question, pull you down and drag you to a van. Dark blue with a touch of white. You recognize the van. From a documentary you had recently seen. You realize, with rising terror, that undercover members of the American Intelligence had arrested you.

The Value of Loss

Yet another funeral song is in the air. This time, a young man; barely finished with youth and just beginning  adulthood. 22. So young and yet so old. Cancer, they said; I had learned about cancer in Anatomy. Uncontrolled mitosis when blah blah and blah. But cramming for the test was one thing, losing a life was another. One day, he was just a regular 20’s guy, having fun and skipping lectures. And the next, he was diagnosed. So randomly. He went through chemotherapy, suffered a stroke but the last I heard he was doing much better. Perhaps this is a form of “better” too.

I’ve only met him twice. For some reason, I have always been spared this feeling of loss. I am sad that he died, of course, but not devastated. I tried to cry but couldn’t. A stranger among many. How can I be devastated at his death?

Kallan Columbus

Kallan Columbus

Purathu mazha pathiyechaarukayaannu. Rim jim, rimjim rimjim, Rim jim: aa paattu veendum mannassil paadan thudangi. Ee Idea Star Singerinte oru karyam! Annu Sarathu ee pattu padiye pinne ella mazhayillum athinte thaalam, ella mazhathullikalilum athe shabdam. Njan ivideyulla irupathiyettu divasangalil irupathiyaarillum ee mazhayaayirunnu. Deshyamaayirunnu ennikku. Entha njan varumbol mathram ingane? Ente kootukaarude vacations enthu rasama.. Ootyum, Kodaikanalum, Kanya Kumariyum, Veega Landum! Ennikko? Ee veedum, ethinodu chernulla ente appachante classroomum. Ee mazhaye njan shapichurinnu. Pakshe innu, ee irupathiyettam divasathil, ee mazha nilkaruthe enna ente prarthana. Eviduthe mazha enthu rasama! Aviduthe poleyulla oru urakamthungi mazhayalla ithu, pakaram oru paadu urjjamulla, noorayiram kadhakal parayunna, oru kalakarante nirangalekal nallavanam bhoomikku niram kodukunna ee mazha.. ha epozhum inganeyaayunenkil!

A Summer Retrospection

Time’s running out. I have a mere three days left of freedom, of this carefreeness. My classes start on Friday and just thinking about them gives me a headache. This is supposed to be the most important year in my life! This year determines my future; my successes and failures now determine the course of my life. No pressure at all! And there were so many things I meant to do this summer; things I read people who get into the Ivy Leagues do at this time of their school career. But I didn’t do them. Not that I lost faith in myself but because I lost faith in the environment I’m in right now. From the school I’m attending, the Ivies are galaxies away.. Oh well, there’s something else meant for me and that topic is for a later write-up. Anyway there were more things I wanted to write about and bring into the blogosphere before school started but I didn’t. It’s not that I didn’t have time but rather that I had too much of it. So I spent my days on Facebook, Youtube and random forums.

Happy Independence Day!

So here we are. At another Independence Day. Today we mark 61 years of Independence. Sixty-one.. that’s a pretty long time compared to a human life and a very short time compared to the world. So where are we today? An “emerging” tiger. An “upcoming” power. “About to” lead the world.

The optimists in the world (including me of course) can be comforted by looking at the plight of other countries 61 years after independence. America, for instance, was busy making more territorial acquisitions and stealing the homes of a whole group of people in the name of Manifest Destiny. There was internal turmoil over slavery and the society was confused with the emergence of new social classes. And these optimists can say, quite rightly of course, that the circumstances in India today are very different from the ones here. All they had here was a big piece of land and a handful of people, ready to create a new life. Today, we have a small(er) piece of land and 1.12 billion people, who are more concerned with survival than revolution. So it’s only natural that we need more time to stabilize.

Lyrics to “Ammamazhakarinu”

My current addiction.. There are two versions; one by Swetha and the other by Yesudas. Personally, I like the female version better but anyway.. here are the lyrics..

Movie Name: Madambi (2008 )
Singer: Swetha, Yesudas
Music Director: M Jayachandran
Lyrics: Girish Puthencheri

Amma mazhakaarinnu kannu niranju,
Aa kaneeril njan nananju..
Kaniveyil paadathu kanal erinju,
Aa mankoodil njan pidanju..
Manalmayikumee kaal paadukal,
Thedinadanoru japasandhye..

Amma mazhakaarinnu kannu niranju,
Aa kaneeril njan nananju..